عطار نيشابوري، فريدالدين محمد بن ابراهيم: اسرار نامه

مقدمه، تصحيح و تعليقات: محمد رضا شفيعي كدكني

598ص، جلد سخت، 16.5*23.5 سانتي متر

تهران: انتشارات سخن، 2007، چاپ اول

شابك: 1-203-372-964

مثنوي «اسرارنامه» احتمالا نخستين يا دومين منظومه اي است كه «عطار» سروده و بر طبق گفته تذكره نويسان، يادگاري بوده است كه از سوي سراينده به حضرت «مولانا»، در روزگار نوجواني او ارمغان شده است؛ به هنگام عبور «مولانا» و پدرش از نيشابور. شيفتگي «مولانا» به «عطار» و تاثير پذيري او از خلاقيت هنري و تجربه هاي عرفاني «عطار»، با اين كتاب آغاز مي شود. از همان روزگار حيات «عطار» و از طريق حضرت «مولانا»، بهره وري عارفان ايران و اسلام از «اسرار نامه» آغاز شده و شخصيت هاي عرفاني بزرگي هم چون «شبستري»- در «گلشن راز» - از آن بهره ها برده اند. تصحيح حاضر از اين اثر ارزشمند ادبيات عرفاني ايران با استفاده از نسخه هاي گوناگون و مقايسه و تطبيق آنها انجام شده و با تعليقات و فهرست هاي مفصل همراه گرديده است. در تفسير و شرح اين مثنوي، تكيه بر منابعي است كه يا«عطار» از آنها بهره برده و يا به دليل تقدم بر روزگار «عطار»، عملا مي توانسته است جزء منابع و انديشه و دانش او و معاصرانش قرار گيرد.